RISUKI ; Penguin_Blue go to the future~!!!

เย่ๆ หายไปนานถึง 1 เดือน คิดถึงเนตสุดๆ T^T

ก้อไม่ได้หนีไปไหนไกลเลย แค่เชียงใหม่เอง เหอๆ

นั่งรถประมาณ 3 ชั่วโมงกว่าๆ

 

อย่างที่เคยบอกไปแล้วเมื่อเอนทรี่ที่แล้วว่าจะไปเรียนที่เชียงใหม่นะจ๊ะ อิอิ

เราไปเรียนวิชาจิตเวชศาสตร์ ที่โรงพยาบาลสวนปรุง

(ชาวบ้านเรียกว่าโรงพยาบาลบ้านั่นเอง)

แต่อย่าเข้าใจผิดว่าผู้ป่วยจะต้องเป็นคนบ้าทุกคน

เพราะปัจจุบันคนไทยยังเข้าใจว่าผู้ป่วยโรคจิตคือคนบ้าอยู่

ความจิงไม่ใช่นะ เพราะผู้ป่วยมีหลายประเภทมาก

และเค้าจะมีสาเหตุที่ทำให้เค้าเป็นอย่างนั้น

เช่น ผู้ป่วยซึมเศร้า ผู้ป่วยจิตเภท

เพราะฉะนั้นผู้ป่วยทุกคนล้วนแล้วแต่มีสาเหตุที่ทำให้เค้าทุกข์ใจ

และแสดงออกมาในรูปแบบที่แตกต่างกัน ขอให้ทุกคนเข้าใจด้วยนะคะ

ไม่ใช่ว่าเห็นคนที่เป็นโรคจิตแล้วไปรังเกียจเค้า

จะยิ่งทำให้เค้าเป็นมากขึ้นนะ ลองคิดดูว่าถ้าเป็นเราล่ะ

แล้วมีแต่คนเกลียดเรา ถอยหนีเรา เราจะรู้สึกยังไง

เพราะเวลาคิดถึงผู้ป่วยเหล่านี้ จิตแพทย์ต้องใช้ตัวเองเป็นเกณฑ์เลยนะ

 

เรามีผู้ป่วยคนนึงที่เค้าเข้าโรงพยาบาลด้วยเรื่องติดเหล้า (เข้าครั้งที่ 14 แล้ว)

เมื่อมีติดก้อต้องมีขาด พออยู่โรงพยาบาลหลายวันเกิดอาการขาดเหล้า

ก้อจะมีอาการเพ้อ ไม่รู้เวลา สถานที่และบุคคล ตอบคำถามไม่ได้

ถ้าเกิดเป็นมากจะมีอาการชัก ซึ่งอันตรายมากๆ

(อันนี้อยากเตือนคนที่ชอบดื่มแอลกอฮอล์นะคะ อย่าได้ถึงกับติดเลยนะอันตรายจิงๆ)

แต่อันนี้เอามาเล่าขำๆ นะ อิอิ

มีวันนึงไปติดตามดูอาการผู้ป่วยมา เราก้อให้เค้าออกมาจากห้อง

เค้าบอกเราว่าไปคุยที่บ้านเค้าตรงนี้จัดงานอยู่มันเสียงดัง(งานไรหว่า???)

เราก้อเลยบอกคุยตรงนี้แหละ คุยจนเส็ดแล้วเราก้อบอกให้เค้ากลับเข้าห้อง

ผู้ป่วย : ไม่เข้าแล้ว จะปิ๊กบ้านแล้ว (ปิ๊ก = กลับ)

เรา : ไม่ปิ๊ก ปิ๊กไม่ได้นะ เค้ายังไม่ให้ปิ๊กบ้านเน้อ

....แล้วก้อต้องวิ่งตามจับเค้าอ่ะ เดินเร็วมากเลย

แล้วพอจับแขนได้ก้อสะบัดมือเรา

เรารีบเรียกพี่เจ้าหน้าที่มาช่วยด่วน เหอๆ.....

มาอีกวันนึงเราไป คราวนี้ไม่ให้ออกจากห้อง(กลัวจากเดินหนีเป็นวิ่ง)

ก้อคุยๆ เราก้อเลยถามว่า

เรา : ตอนนี้เป็นเวลาอะไร เช้า เที่ยง เย็น (ตอนนั้นเที่ยงแล้ว)

ผู้ป่วย : เย็น ....จบ

เรา : แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนนิ ที่ยืนอยู่

ผู้ป่วย : บ้านละด่วย ...จบ

เรา : แล้วคนที่ใส่ชุดสีขาวอ่ะใส่หมวกด้วย เค้าเป็นใคร

ผู้ป่วย : ครู ...จบ

สรุป คือผู้ป่วยเค้าสับสนแล้วก้องงๆ เราฮามากเลย

เล่าให้ใครฟังเค้าก้อหัวเราะกัน ขนาดอาจารย์ฟังยังหัวเราะเลยอ่ะ --'

 

รู้สึกเวิ่นเว้อจิงๆ มาดูรูปในช่วง 1 เดือนกันดีกว่า

วันนี้เอาเฉพาะที่เกี่ยวกับโรงพยาบาลนะ

เด๋วเอนทรี่หน้าจะเป็นเรื่องที่ไปสวนสัตว์อย่างเดียว

(ยกให้ 1 เอนทรี่ไปเลย เหอๆ)

 

แมวแถวหอ

อันนี้ต้นไม้หน้าหอจ้า

ห้องรวมนอน 12 คนค้าบ ฝั่งละ 6 คน ไม่เบียดนะ

อยู่กันเยอะๆ สนุกดี 555

common room ทีวีโดนเสาบังอ่ะ

เราไปนั่งดูหนังทุกคืนเลย เหอๆ

ห้องที่เห็นเป็นห้องน้ำนะ อีกฝั่งตรงข้ามหลังกระจกเป็นห้องอาบน้ำ

มีทั้งหมด 4 ห้อง

ภายในห้องอาบน้ำ

เอานังโมชิมาป็นนางแบบซะเลย

 

ตรงข้ามกับโรงพยาบาลจะมีสวนสาธารณะชื่อสวนบวกหาดอยู่

แล้วที่นั่นมีแมวเยอะมาก เราไปเล่นมา อิอิ

ทำตาดุมากเลยอ่า~!!!!!

ต้องใช้ทาโร่ล่อแมวแหะ

น่าร๊ากกกกกกกก 

ลูกแมวรวมพล อิอิ

มีจี๊ดด้วย หางงอเหมือนกันเลย 555

เอ๊ะ!!!~อะไรอยู่ในถุงอ่ะ

น้องเหมียวซุกซนมุดเข้าถุงหาทาโร่ตัวนี้ไง 555

ปิดท้ายเหมียวๆ ด้วยนู๋สามแต้มตัวนี้ อิอิ

 

มีวันนึงที่เซนทรัลแอพอร์ทมีการแสดงเดินแฟชั่นชุดผ้าไหม

เค้าก้อมีแนวแปลกๆ กันเยอะ แต่ก้อสวยดี

เราถ่ายรูปไม่ทันอ่ะ แล้ววันนั้นมาริโอ้มาด้วยล่ะ กรี๊ดดดดด

ซึ่งคุนเธอเดินเร็วมั่กๆ รูปเลยได้แค่นี้อ่ะ

อย่างมัวเลยค่า แถมได้แค่รูปเดียวด้วยT^T

เอาว่ะ อย่างน้อยชั้นก้อได้เจอะดารากะเค้าบ้างอยู่หรอก 555

 

ที่เชียงใหม่เนี่ยเค้าจะปิดถนนยาวหลายซอยแล้วตั้งของขายกัน

มีการแสดงให้ดูด้วย นั่นก้อคือ "ถนนคนเดิน"

เพื่อนเราไปเดินมาแล้วได้ตุ๊กตาตัวหนึ่งมาซึ่ง...แพงมาก

ตัวประมาณ 3000 กว่าบาท(ใจเอาจิงๆ)

ก้อสวยนะ อิอิ

ซูมหน่อยยยยยย

 

มาเชียงใหม่ทั้งทีก้อไปกินบุฟเฟ่อาหารญี่ปุ่นกันหน่อย

ซึ่งที่อุตรดิตถ์ม่ายมี อิอิ นั่นก้อคือไปกิน "ShaBuShi"  กัน

อาหารก้อประเภทสุกี้อ่ะ มีกุ้งเทมปุระ ปลาไข่ทอด เกี๊ยวซ่า

น้ำก้อเป็นฟรีบาร์ อร่อยอยู่นะถึงราคาจะทำให้กระเป๋าตังกรอบเลยก้อเถอะ

มีบุคคลนึงในกลุ่มที่จับจ้องกินแต่กุ้งต้ม

สังเกคว่ามีแต่กุ้ง

แต่เผอิญก่อนหน้านั้นกินอย่างอื่นอยู่เธอเลยไม่รู้สึกว่าตัวเองกินกุ้งเยอะ

แค่ประมาณ 80 กว่าตัวเอง

คนๆ นั้นก้อคือ.....

เจ้าโมชิคนนี้นี้เอง 555

(ประจานซะเลย เหอๆ)

ถาม รู้สึกอย่างไรกับกุ้งที่ทานเข้าไปบ้างคะ ยังว้อนจะกินอีกมั้ยอ่ะ อิอิ

 

เฮ้อ....รู้สึกว่าเอนทรี่นี้ยาวจังเลย เพราะหายไปนานสินะ

กลับมาทีนี่พรืดๆ เลยอ่ะ 555

เรื่องสุดท้ายสำหรับเอนทรี่นี้

อาทิตย์ที่สองของการเรียนเราไปที่สถาบันพัฒนาการเด็กราชนครินทร์

ที่นี่เค้าจะดูแลเด็กที่มีปัญหาด้านการพัฒนาหรือมีปัญหาทางสมอง

เช่น เด็กออทิสติก เด็กดาวน์

เค้าก้อจะแบ่งห้องสำหรับพัฒนาการต่างๆ

ไม่ว่าจะการพูด การเคลื่อนไหว หรือการฝึกสมาธิ(มีเยอะกว่านี้)

เค้าจะมีห้องสมุดของเล่นให้เด็กๆ ด้วย

 

เค้าจะแบ่งเป็นโซนๆ รูปที่ 2 มีนางแบบนายแบบด้วยอ่ะ

แต่ที่เราชอบที่สุดคือตึกนี้เลย

เป็นอาคารที่ใช้ฝึกอบรมเด็ก

อันนี้ห้องอัลฟ่า เป็นห้องที่ใช้ผ่อนคลาย

ซึ่งเก้าอี้ไข่ที่เราลงไปนอนนั้นมีลำโพงอยู่ข้างใน

ส่วนมากก้อเป็นเพลงบรรเลงคลาสสิกต่างๆ

(เกือบหลับด้วยแหละ 555)

ต่อไปห้องที่สนุกที่สุดห้อง "advanture"

เด็กน้อยทั้งหลายกับลูกบอล 

อันนี้เล่นเหยียบตามไฟที่ขึ้นพอเหยียบครบก้อจะมีเพลง

อันนี้ฝึกประสาทสัมผัส

ความจิงมีเล่นหลายอย่างอยู่และก้อมีอีกหลายห้อง

แต่รูปไม่สวย 555 เลยตัดไป

เล่นในห้องน้ำ 

ถ่ายมุมสูงเห็นเพดาน

กำแพงนอกห้องมีรูปการ์ตูนน่ารักที่เด็กๆชอบกัน

ปิดท้ายด้วยรูปนี้สักหน่อย

บ๊าย บาย

เอนทรี่หน้ามาเจอน้องหลินปิงกัน อิอิ